Dasz radę !

„Metoda gramatyczna”

W mojej ocenie wiele osób uczących się języka angielskiego (i innych języków obcych) ma problem z przełamaniem tzw. bariery językowej przede wszystkim dlatego, że uczeni byli nazwijmy to „metodą gramatyczną”, która nacisk kładzie na puryzm językowy i mówienie bez błędów.

W metodzie tej prezentowane są „wzory” gramatyczne np. na czasy, okresy warunkowe, stronę bierną czy mowę zależną, które następnie są ćwiczone poprzez wytykanie błędów do skutku. W efekcie uczący się jest w wyniku takiej metody nauki uwarunkowany w takim stopniu, że boi się odezwać ze strachu przed popełnieniem błędów, które uznaje za dyskwalifikujące czy kompromitujące.

Metoda ta poza jednostronnym skupianiem się na błędach pomija sedno komunikacji – jakim jest przekaz, czyli to co uczący się chce powiedzieć, wyrazić, zakomunikować. A to jest przecież siła napędowa wszelkiej komunikacji. W efekcie uczeń/uczennica przekonuje się o tym, że nigdy nie nauczy się perfekcyjnie mówić i że nie jest kompletnie ważne to co chce powiedzieć, co w mojej ocenie przekłada się drastycznie na wewnętrzną motywację do nauki, która gwałtownie spada.

Jak temu zaradzić ?

W mojej ocenie niezwykle ważne i skuteczne jest nastawienie się w nauce angielskiego na komunikację w różnorodnych formach nawet na najwcześniejszych etapach nauki. Rezygnując z nieustannego poprawiania popełnianych przez uczących się błędów i dając im (tak często jak się da) możliwość wypowiedzi pisemnej, ustnej (np. połączonej z gestykulacją) czy zachęcając ich do przygotowania prezentacji o tym co naprawdę ich interesuje i co chcą zakomunikować „światu” budujemy w nich poczucie sprawczości.

Uczniowie przekonują się, że mogą się komunikować mimo tego, że umieją jeszcze stosunkowo niewiele. Uczą się tego, że ważniejsze od językowego puryzmu jest podjęcie wyzwania zmierzającego do komunikacji i przekazanie tego co dla nich ważne środkami jakimi na danym etapie nauki dysponują. Im więcej uczniowie podejmują takich prób komunikacji – tym większe poczucie sukcesu i tym większa motywacja do nauki. Łatwiej też sprostać potem nieprzychylnym ocenom na temat naszej wypowiedzi. Przy jednym wszakże założeniu – że w nauce angielskiego towarzyszy uczniom życzliwy, wspierający i powstrzymujący się od nadmiernej oceny błędów nauczyciel. Nauczyciel, którego przekaz skierowany do ucznia można podsumować dwoma słowami – dasz radę !

Bartosz Nowak

Metoda Projektów

Metoda projektów – to jedna z metoda nauczania, zaliczana zwykle do metod praktycznych, rzadziej do metod aktywizujących (należących do grupy problemowych). Metoda ta polega na samodzielnym realizowaniu przez uczniów zadania uzgodnionego z nauczycielem na podstawie wcześniej ustalonych założeń.

Projekt jest przedsięwzięciem, które trwa dłuższy czas: od jednego do kilku tygodni, a nawet miesięcy, dlatego decyzję o jego wprowadzeniu należy podjąć odpowiednio wcześniej.

Pierwszym etapem projektu jest ustalenie celów i tematu. Nauczyciel ustala cele ogólne i szczegółowe projektu, ustala temat projektu oraz wybiera treści i zagadnienia, jakie uczniowie powinni poznać. Temat powinien wynikać z dokumentów programowych, standardów wymagań, potrzeb i możliwości uczniów. Przed ustaleniem tematu należy także wziąć pod uwagę następujące kwestie:

  • Czy dane zagadnienie może zainteresować uczniów?
  • Czy uczniowie mogą mieć dostęp do źródeł informacji na dany temat?
  • Czy materiał, do którego dotrą uczniowie, da im możliwość samodzielnej pracy?

Ważną rolę w metodzie projektów spełnia instrukcja dla ucznia, która powinna być jasna i czytelna dla każdego z uczniów. Instrukcję przygotowuje nauczyciel. Instrukcja powinna zawierać temat projektu, jego cele, zadania dla konkretnego ucznia lub grupy uczniów, wskazówki, źródła informacji, termin, sposób i czas prezentacji, terminy konsultacji, kryteria oceny pracy. Kryteria oceny pracy powinny dotyczyć zarówno prezentacji, jak i poszczególnych etapów pracy. Forma prezentacji projektów może być zadana przez nauczyciela.

Metoda ta kładzie nacisk na samodzielną pracę uczniów i uczy korzystania z różnych źródeł informacji.

W pracy samodzielnej uczniowie uczą się odpowiedzialności, podejmowania decyzji, dokonywania samooceny. W pracy grupowej rozwijają się umiejętności podejmowania decyzji w grupie, rozwiązywania konfliktów, wyrażania własnych opinii, słuchania innych osób, poszukiwania kompromisów, dyskutowania, dokonywania oceny pracy swojej i innych. W działaniach lokalnych uczniowie nabywają umiejętności układania harmonogramów, planowania i obliczania budżetu, poszukiwania sojuszników wspierających, przedsięwzięcia przewidywania i pokonywania trudności.

Taka metoda, w której uczeń uczy ucznia przynosi największe pojmowanie wiedzy i przyswojenie jej. Zatem przy realizacji zagadnienia metodą projektów więcej osiąga się od ucznia lub klasy niż tradycyjnym wykładem.

Zobacz też poniższe filmy przybliżające pracę przy zastosowaniu metody projektów:

 

Odwrócone nauczanie

Odwrócone nauczanie to zerwanie z ideą tradycyjnego nauczania, w którym nauczyciel prowadzi wykład, a uczeń stara się z niego jak najwięcej zapamiętać. Odwracając lekcję, uczniowie korzystają z wielorakich możliwości poznania teorii, by móc o niej na lekcjach dyskutować i ją przećwiczyć.

Dużą rolę podczas kształcenia odgrywa technologia. Nauczyciel może nagrać swoją lekcje lub przygotować prezentację  multimedialną, z która uczniowie zapoznają się w domu w swoim tempie i tyle razy ile to konieczne. Dzięki temu nauczyciel na zajęciach może skupić się na wykorzystaniu zdobytej na zasadzie odwróconej lekcji wiedzy w praktyce.

Obejrzyj poniższy film jednego z pionierów flipped learning: